TRAVEL SOCIETY

010 71 444 53

De explosieve Mount St. Helens

INSPIRATIEOVERZICHT

REISOVERZICHT

Mount St. Helens is een actieve stratovulkaan in de staat Washington op 154 kilometer ten zuiden van de miljoenenstad Seattle. Een andere grote stad die dichtbij de vulkaan ligt in Portland in de staat Oregon, op 80 kilometer afstand.

De vulkaan heeft een beruchte reputatie na de explosieve uitbarsting in 1980, waarbij onder enorme druk een stuk uit de berg werd geblazen. Deze uitbarsting is de meest dodelijke en meest economisch destructieve in de geschiedenis van de Verenigde Staten.

Zevenennegentig mensen werden gedood, 250 huizen, 47 bruggen, 24 kilometer spoorweg en 298 kilometer wegennet werden vernietigd. Een massieve lawine, veroorzaakt door een aardbeving van 5,1 op de Schaal van Richter, veroorzaakte een uitbarsting die de top van de berg van 2.950 meter verlaagde tot 2.549 meter.

Ten gevolge van de explosie vormde zich een brede hoefijzervormige krater. Het deel van de berg dat werd weggeblazen en instortte had een volume van ongeveer 2,9 kubieke kilometer.

Geografische ligging Mount St. Helens

Mount St. Helens ligt 55 kilometer ten westen van Mount Adams, in het westelijke deel van de Cascade Range. Deze “broer en zus” vulkanen liggen op ongeveer 80 kilometer ten zuiden van Mount Rainier, de hoogste vulkaan van Cascade. Mount Hood is de dichtstbijzijnde grote vulkaanpiek in Oregon en ligt ongeveer 60 kilometer ten zuidoosten van Mount St. Helens.

Uitbarsting Mount St. Helens 18 mei 1980

Al twee maanden lang was duidelijk dat de vulkaan na 123 jaar weer tot leven was gekomen. Verschillende kleinere aardbevingen duidden op vernieuwde activiteit en de aardbevingen namen in kracht toe, zodanig dat eind maart 1980 vulkanologen adviseerden de omgeving te evacueren.

In die periode blies de vulkaan voortdurend stoom af door magma dat in contact kwam met het grondwater. De vulkaan verspreidde ook as over de directe omgeving. Vanuit de omgeving sloeg men angstig de vulkaan gade, want de onheilspellende signalen voorspelden weinig goeds.

De verhoogde vulkanische activiteit hield aan tot de tweede week van mei dat jaar. Het was juist toen de activiteit sterk afnam en een team van vulkanologen een groeiende bult met magma aan de noordzijde van de berg onderzocht.

Ook de frequentie van de uitbarstingen nam zodanig af, dat de gouverneur het gebied op 17 mei tijdelijk openstelde, zodat de bewoners en vakantiegangers hun spullen konden ophalen.

18 Mei ’s ochtends was de vulkaan al twee dagen compleet stil. Toen plots deed zich een 5.1 aardbeving voor en deze zorgde dat de magmabult aan de noordzijde scheurde. Een enorme explosie was het gevolg toen deze zijde van de vulkaan ineen stortte. Met de kracht van 150 maal de atoombom op Hiroshima barstte de vulkaan uit.

Enorme pyroclastische stromen (gloedstromen van vaste of half vloeibare lava, gas, rotsen en as) verzwolgen met een verzengende hitte alles wat ze op hun pad tegenkwamen. David A. Johnston, een vulkanoloog die als waarnemer was aangesteld, meende op zijn post op 10 kilometer afstand veilig te zitten, maar werd gedood door de pyroclastische wolk. Deze wolk ‘zandstraalde’ een oppervlakte van 600 vierkante kilometer landschap compleet kaal. Boomstammen werden over afstanden van tientallen kilometers als luciferhoutjes afgeknakt.

Bij de ineenstorting van de noordelijke flank van Mount St. Helens mengde met ijs, sneeuw en water zich met de as en lava, waardoor lahars (vulkanische modderstromen) ontstonden. Deze lahars vervoerden in totaal 3 miljoen kubieke meter aan materiaal tot 27 kilometer ten zuiden van de Columbia River.

Hoewel de uitbarsting zelf van zeer korte duur was, was de vernietigende kracht aan alles zichtbaar.  De aswolk die was ontstaan was zichtbaar tot in Oklahoma en New Mexico en tot in Edmonton, Canada lag er as op de auto’s.

President Jimmy Carter sprak de mooie, maar verslagen woorden: ”Ze zeiden me dat het er op een maanlandschap leek, maar de maan is een golfbaan vergeleken met deze aanblik.”

Activiteit sinds de ‘Big One’

Sinds 1980 is de vulkaan actief gebleven, waarbij er weer nieuwe ‘lavadomes’ zijn ontstaan in de krater. Ook blaast de vulkaan regelmatig stoom af. Rond het jaar 1990 zijn er nog een paar kleine uitbarstingen geweest.

Op 8 maart 2005 stootte de vulkaan nog een 11-kilometer hoge as- en stoomwolk de atmosfeer in. Die helemaal zichtbaar was vanuit Seattle. Sindsdien is de vulkaan rustig en borrelt en sist hier en daar.

Wandelen en klimmen bij Mount St. Helens

Hoewel de vulkaan nog altijd op de ‘watchlist’ staat, is recreatie in de omgeving van de vulkaan gewoon mogelijk. De caldera wordt voortdurend gemonitord en de kennis omtrent het gedrag van de vulkaan is zo goed, dat men tijdig kan waarschuwen voor gevaarlijke situaties.

Mount St. Helens is een populaire bestemming voor zowel beginnende als ervaren bergbeklimmers. De piek is het hele jaar te beklimmen, maar vanaf de periode van de late lente tot de vroege herfst is het meest aan te raden. Alle routes omvatten delen van steil, ruig terrein.

Als je naar de top van de vulkaan wilt wandelen (absoluut een aanrader), dan is een vergunning vereist die je bij een Visitor Center kunt verkrijgen. Houd er wel rekening mee dat er slechts een beperkt aantal mensen per jaar deze vergunning krijgt.

Er zijn wandelingen die minder duren een uur, maar ook meerdaagse wandelingen. Onderweg heb je geweldige uitzichten op de krater, maar ook op Spirit Lake, Mount Adams en Mount Margaret.

Ook zo'n reis als deze?

individuele autorondreis door West-Canada en Vancouver Island
Canada 18 DGN
vanaf 1315,-

Privé: West Coast Living

  • Trip naar Seattle
  • Salt Spring Island
  • First Nations cultuur
reis naar Vancouver Island
Canada 14 DGN
vanaf 1493,-

Privé: Magisch Vancouver Island

  • Walvissen spotten
  • Weidse uitzichten
  • Beren spotten
fly-en-drive reis in West-Canada
Canada 21 DGN
vanaf 2311,-

Privé: Comfortabel West-Canada

  • Diepblauwe gletsjermeren
  • Wildlife spotten
  • Berensafari